Çanakkale Ruhu İnanmaktır

"Ölmeden mezara koydular beni.” der türküde. İşte bu tek cümle anlatır aslında bu savaşı. Hayatlarının daha baharında ölmeyi kabullenmişti çünkü bu toprağın insanı. Boyun eğmemiş, vatanın dört bir yanından Çanakkale’ye gidip düşmanın mermisini karşılamıştı göğsünde. Anneler, babalar belki kesmişti umutlarını evlatlarından ancak vatanlarından asla!
Çanakkale’yi, Çanakkale yapan Türk milletinin karakterinde gizlidir. Vatan, millet sevgisinde, cesaretinde, mertliğinde, azminde saklıdır bu destanın yazarları. Bu zafer toprak uğruna canını veren güzel insanların kanlarıyla yazdığı bir destandır. Türk milletinin göğsündeki nişanıdır gururla taşıdığı, atasına minnet duyduğu.
Çanakkale geçilmez! Neden? Çünkü Çanakkale kutsal topraktır, vatan uğruna kendini feda etmiş bu kulların kanlarıyla, umutlarıyla, azimleriyle suladıkları çiçeklerin yetiştiği topraktır. İnsanın basmaya kıyamadığı topraktır. Çanakkale öyle elini kolunu sallaya sallaya geçilmez, çünkü bu şehir, kocaman bir ulusu göğsünde taşır, tarihiyle sarıp sarmalar. Çünkü Çanakkale Boğazı, düşmanın fethetme arzusuyla geldiği ancak Türk milletinin dişlerine takılarak bozguna uğradığı boğazdır. Burası öyle kolay geçilmez!
Çanakkale ruhu ölmez, çünkü yitip gitmiş gencecik fidanların yurdudur, bu korkusuz insanların sonsuzluğa kavuştuğu toprağın ruhudur Çanakkale. Elinde kırık dökük tüfeği olan, belki karnı aç ama kalbi iman dolu bir milletin koruduğu vatandır burası! Havası hala mücadele kokar, savaş kokar. Zafer kokar!
Üzerinden koskoca bir asır geçse de unutulmaz! Yurdumuza göz dikmiş düşmanların kara bir bulut misali topraklarımız üzerinde kol gezdiği o karanlık günlerde, “Ya vatan ya hiç!” diyen, evini barkını, anasını babasını bırakıp cepheye koşan o büyük yürekli insanları unutmak ne mümkündür?
Yaz kış, kar çamur demeden elindeki üç beş kap yemeği öz evladından sakınıp mehmetçiğe götüren, gerektiğinde cephaneyi sırtlanan ve cepheye giden anneleri unutmak kolay mıdır?
Çanakkale ruhu, inanmaktır!

Her türlü karamsar duruma rağmen kurtuluşa inanmaktır. Kendine, arkadaşına, annene babana inanmaktır. Milletine inanmaktır. Geçmişine ve atalarına inanmaktır. İçindeki imana inanmaktır, taşına toprağına inanmaktır. Ama en çok da gelecek güzel günlere inanmaktır, kendin göremeyecek olsan da! Atılan her bombayla daha da bilenip toprağına siper etmektir kendini!

Çanakkale içinde Aynalı Çarşı,
Ana ben gidiyorum düşmana karşı.
Of! Gençliğim eyvah!

Çanakkale içinde vurdular beni,
Ölmeden mezara koydular beni
Of! Gençliğim eyvah!

Çanakkale içinden bir uzun selvi,
Kimimiz nişanlı, kimimiz evli.
Of! Gençliğim eyvah!

Çanakkale içinde bir dolu testi
Analar babalar umudu kesti
Of! Gençliğim eyvah!




                                                                                                       Dilara İNAL

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İstifçilerin Haklı Mücadelesi

Annemin bana küçüklüğümden beri söylediği tonla şeyden sadece biridir istifçi olduğum. Bu huyuma pek karışmasa da bazen canına tak eder ve atılması istediği birçok şey olur. Bu durum da her seferinde beni zorlar.  Kimdir bu istifçiler? Ne yaparlar? Nerede yaşarlar? Kendilerine ruh hastası yakıştırmasıyla yaklaşan da var, çok duygusallar eşyalarla bağ kuruyorlar diyenler de. Yaptıkları şey ortada: Atamamak, ayıramamak, elinde tutmaya devam etmek. Bunun öylesine bir atamamak olduğunu da belirtmek isterim.  Bir insan neden eşyaları sürekli biriktirme eğiliminde olur diye araştırma işi ilgili bilim insanlarının ama benim kendimce nedenlerim var.  Ölümsüzleştirme çabası öncelikle. Günler geçiyor, hayatımıza birileri girip çıkıyor, şu anlar anılara dönüşüyor, uzaklaşıyor. Ama anılarınızda yer alan eşyalar sizlerle. Bu açıdan evet eşyalarla bağ kurmuş oluyorsunuz. Fakat mesele biraz daha derin, eşyanın hiçbir önemi yok. Simgelediği şeyse çok kıymetli. Onu göremiyorsunuz, duy...
Devamı

Ülkemizin Vicdan Yaraları

Gazetecilikte çok başarılı ve üretken bir ülkeyiz doğrusu. Özgürlükleri kısıtlanmamış, kalemi hür, gür sesli gazetecilerimizin yanı sıra halkımız da ülkede haber çıksın diye canla başla çalışıyor. Uzmanlık alanımız ise üçüncü sayfa haberleri! İnsan durup düşünüyor, Türkiye nasıl başarılı dram-korku filmleri çıkaramaz diye. Elimizin altında bu kadar profesyonel bir cast varken hem de! İşin latifesi bir yana; kendi vatandaşımızdan nefret eder, korkar ve tiksinir olduk. Bunu belirtirken de en ufak bir tereddüt yaşamıyoruz, ne acıdır ki. Özgecan'ın nasıl vahşice katledildiğini hepimiz okuduk. Sosyal medyadaki haklı yankısını da duyduk. İnsanların vicdanlarının hala duyulur mesafede olduğunu görmek çok güzel ancak bir türlü yaralarından ders çıkarmayan bu ülkede böyle olayların bir daha yaşanmayacağını söyleyebilmek mümkün mü? İleride mümkün olacak mı? Hepimiz az çok bu soruların cevaplarını tahmin ediyoruz. Kadına şiddette bir dünya markası haline geldik. Listelerden inmez olduk.  ...
Devamı

ABC

Hayır, çamaşır suyu değil. Alfabe. Alfabetik kitaplık ideali biraz da. Okumayı sökmeden önce alfabeyi öğreniyoruz. Çünkü işin temeli o. Ve o harfler sadece bir şeyi okumada değil, bir şeyleri kategorilere ayırmada, dizme ve istiflemede de çok işe yarıyor. Peki, yıl olmuş 2016 da neden hala bu basit ve hayat kurtarıcı yönteme başvurmayan kitapçılar var? Sizi bilmem ama ben raflarda aradığım yazarı bulacağım diye dokuz takla atıyorum. Geçen gün yedi tane kitabı bulacağım derken sağlam bir buçuk saat harcadım. Sorun sadece alfabetik sıralanmamış olması değil aynı zamanda yazarların kitaplarının bir arada olmamasıydı. Tabi görevliye sormak da bir çözüm ama hiç içime sinmiyor öylesi. Kulağa garip gelebilir belki ama kasaya gidene kadar kitaplarla başbaşa haşır neşir olmaktan hoşlanıyorum. Sizin böyle bir zevkiniz olmasa bile aradıklarınızı kolayca bulabilmek hoşunuza gider. Yayınevlerine, yazar soyadlarına, eser isimlerine göre çeşitli alfabetik sıralamalar yapılabilir ki en prati...
Devamı