Elmayla Nasıl Barıştım

Elmayla bir derdim yok aslında, pek de severim ancak Apple’la arama koyduğum mesafeye çok dikkat ederdim. Hiç kullanmadım değil, ilkokul dörtteyken iPod Touch’ım vardı, severdim mereti de kullanması çok güç gelirdi. Yok iTunes’mus bilmem neymiş. Sonra yıllarca Android’in sadık yâri oldum.
Peki, neden elmayla barıştım?
Mühendislik, mimarlık öğrencisi falan değilim ancak o ya da bu şekilde son zamanlarda nereye gitsem dizüstü bilgisayarımı yanımda götürmek zorunda kalıyordum. Sizinkileri bilmem ama benim 6 yıllık emektar Toshiba’m biraz tosundur. Elde taşınacak gibi değil, mecbur sırt çantası. Bir süre sonra ağrıtıyor tabii. O zaman kafaya koydum bir sonra alacağım kesinlikle hafif bir şey olacak. Zaten teknik anlamda gözüm yükseklerde değil ben Google Drive – Word – Excel çerçevesinde gezinen biriyim. E-posta kutusunda yaşıyorum. İşlerim bunlarla sınırlı hemen hemen yani. Biraz da dizi izliyorum. Biraz derken günün birkaç saati.
Sanırım emektar bu kararı vermemi bekliyormuş, çok değil birkaç hafta sonra bir kapandı ki kapanış o kapanış. Günlerce açılmadı. Şarj tak çıkar, yeniden dene. Yok.
Servise gittim, ne zaman geri veririz bilemiyoruz dediler. Tabi bilgisayarı açamadan teşhis de koyamıyorlar.
Bilgisayar zaten yaş almış, gözüktü bana teknolojik market yolu. İnce ve hafif olsun ama ekranı çok küçük olmasın deyince opsiyonlar kısıtlı. Dediğim gibi işin teknolojik boyutunda da değilim.
Sonuçta kucağımda bir MacBook Air’la çıktım.
Hep derler “Bir iPhone kullansan çok rahat edersin.”. Zerre inanmazdım. Dışarıdan bakınca kompleks bir bilinmezlikti çünkü Apple sadece.
Ha, şu an değil mi? Bilmediğim zibilyon şey var ancak son 24 saatte bu bilgisayarda geçirdiğim zamanın her saniyesi çok keyifliydi. Teknoloji deyince konudan kopuveren ben şunu dediysem yiğidi öldür hakkını yeme demek lazım.

Elmayla işte böyle barıştım.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İstifçilerin Haklı Mücadelesi

Annemin bana küçüklüğümden beri söylediği tonla şeyden sadece biridir istifçi olduğum. Bu huyuma pek karışmasa da bazen canına tak eder ve atılması istediği birçok şey olur. Bu durum da her seferinde beni zorlar.  Kimdir bu istifçiler? Ne yaparlar? Nerede yaşarlar? Kendilerine ruh hastası yakıştırmasıyla yaklaşan da var, çok duygusallar eşyalarla bağ kuruyorlar diyenler de. Yaptıkları şey ortada: Atamamak, ayıramamak, elinde tutmaya devam etmek. Bunun öylesine bir atamamak olduğunu da belirtmek isterim.  Bir insan neden eşyaları sürekli biriktirme eğiliminde olur diye araştırma işi ilgili bilim insanlarının ama benim kendimce nedenlerim var.  Ölümsüzleştirme çabası öncelikle. Günler geçiyor, hayatımıza birileri girip çıkıyor, şu anlar anılara dönüşüyor, uzaklaşıyor. Ama anılarınızda yer alan eşyalar sizlerle. Bu açıdan evet eşyalarla bağ kurmuş oluyorsunuz. Fakat mesele biraz daha derin, eşyanın hiçbir önemi yok. Simgelediği şeyse çok kıymetli. Onu göremiyorsunuz, duy...
Devamı

Ülkemizin Vicdan Yaraları

Gazetecilikte çok başarılı ve üretken bir ülkeyiz doğrusu. Özgürlükleri kısıtlanmamış, kalemi hür, gür sesli gazetecilerimizin yanı sıra halkımız da ülkede haber çıksın diye canla başla çalışıyor. Uzmanlık alanımız ise üçüncü sayfa haberleri! İnsan durup düşünüyor, Türkiye nasıl başarılı dram-korku filmleri çıkaramaz diye. Elimizin altında bu kadar profesyonel bir cast varken hem de! İşin latifesi bir yana; kendi vatandaşımızdan nefret eder, korkar ve tiksinir olduk. Bunu belirtirken de en ufak bir tereddüt yaşamıyoruz, ne acıdır ki. Özgecan'ın nasıl vahşice katledildiğini hepimiz okuduk. Sosyal medyadaki haklı yankısını da duyduk. İnsanların vicdanlarının hala duyulur mesafede olduğunu görmek çok güzel ancak bir türlü yaralarından ders çıkarmayan bu ülkede böyle olayların bir daha yaşanmayacağını söyleyebilmek mümkün mü? İleride mümkün olacak mı? Hepimiz az çok bu soruların cevaplarını tahmin ediyoruz. Kadına şiddette bir dünya markası haline geldik. Listelerden inmez olduk.  ...
Devamı

ABC

Hayır, çamaşır suyu değil. Alfabe. Alfabetik kitaplık ideali biraz da. Okumayı sökmeden önce alfabeyi öğreniyoruz. Çünkü işin temeli o. Ve o harfler sadece bir şeyi okumada değil, bir şeyleri kategorilere ayırmada, dizme ve istiflemede de çok işe yarıyor. Peki, yıl olmuş 2016 da neden hala bu basit ve hayat kurtarıcı yönteme başvurmayan kitapçılar var? Sizi bilmem ama ben raflarda aradığım yazarı bulacağım diye dokuz takla atıyorum. Geçen gün yedi tane kitabı bulacağım derken sağlam bir buçuk saat harcadım. Sorun sadece alfabetik sıralanmamış olması değil aynı zamanda yazarların kitaplarının bir arada olmamasıydı. Tabi görevliye sormak da bir çözüm ama hiç içime sinmiyor öylesi. Kulağa garip gelebilir belki ama kasaya gidene kadar kitaplarla başbaşa haşır neşir olmaktan hoşlanıyorum. Sizin böyle bir zevkiniz olmasa bile aradıklarınızı kolayca bulabilmek hoşunuza gider. Yayınevlerine, yazar soyadlarına, eser isimlerine göre çeşitli alfabetik sıralamalar yapılabilir ki en prati...
Devamı